Bleue…

Σκέψεις εν μέσω ατομικών αθέατων αναταράξεων.

Είσαι σαν αυτό το δοχείο. Έχεις επιλέξει το χρώμα σου, μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο αλλά όχι εντελώς. Να τραβάει το βλέμμα με το βάθος του. Έντονο και διακριτικό συνάμα.
Έχεις επιλέξει το υλικό. Εύθραυστο γυαλί, να σπάει όπως εσύ, μα και πολύτιμο, που όσοι το αγαπούν το προσέχουν.
Έχεις επιλέξει το φόντο, -σκοτεινό όσο δεν πάει – για το μυστήριο τού τι κρύβεται γύρω, ε, και για να μπορεί όποιος θέλει να σε διακρίνει. Άλλη μία αντίφαση, καταδική σου, φαίνεσαι καλύτερα στο σκοτάδι.
Κι ερχόμαστε στο περιεχόμενο. Αθέατο αν δεν πλησιάσει ο άλλος, αν δεν σκύψει να δει τι γίνεται εκεί μέσα. Αόρατο; Πάντως σίγουρα όχι ανύπαρκτο. Γιατί εσύ ξέρεις καλά τι υπάρχει εκεί.
Υπάρχουν κειμήλια και θησαυροί, σχέσεις που άντεξαν στον χρόνο. Υπάρχουν ρόλοι που άδραξες, ρόλοι που σου δόθηκαν, ρόλοι που αποποιήθηκες αλλά άφησαν τα σημάδια τους, ρόλοι που οξειδώθηκαν.
Υπάρχουν νέοι ρόλοι. Πού στριμώχνονται δίπλα στους παλιούς κι ασφυκτιούν.
Ξέρεις καλά πως όσο και να συμπιέσεις τα πάντα εκεί μέσα, όλα δεν πρόκειται να χωρέσουν.
Ξεκίνα να πετάς λοιπόν. Πριν η υπερχείλιση έρθει να αλλοιώσει το σκοτάδι που σε τυλίγει, πριν διαβρώσει το ατόφιο σου χρώμα, πριν ραγίσει το γυαλί, πριν σπάσει, πριν σπάσεις…